തീർച്ചയായും, ആ വരികളിലെ ആത്മീയവും മനഃശാസ്ത്രപരവുമായ അർത്ഥങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തി കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ലേഖനം താഴെ നൽകുന്നു.
വേദനയുടെ തടവറയും ആത്മാവിന്റെ മോചനവും: ഒരു ആത്മവിചാരം
മനുഷ്യജീവിതം സന്തോഷങ്ങളുടെയും സങ്കടങ്ങളുടെയും ഒരു സങ്കരമാണ്. എന്നാൽ ചില വേദനകൾ കാലക്രമേണ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ഒരു തടവറയിലാക്കുന്നു. നാം പോലുമറിയാതെ ആ ഇരുട്ടറയ്ക്കുള്ളിൽ നാം ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ അവസ്ഥയെ അതിജീവിച്ച് ആന്തരിക സ്വാതന്ത്ര്യം കൈവരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചില ചിന്തകൾ പങ്കുവെക്കുന്നു.
1. ഹൃദയത്തിലെ വിങ്ങൽ: ആത്മാവിന്റെ ഭാഷ
പലപ്പോഴും നാം അനുഭവിക്കുന്ന ആന്തരികമായ വേദനയെ 'ബലഹീനത' എന്ന് വിളിക്കാനാണ് ലോകം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ സത്യം അതല്ല. നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ആ ഭാരം യഥാർത്ഥത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവ് നടത്തുന്ന ഒരു വിപ്ലവമാണ്. കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അനാവശ്യ ചിന്തകളിൽ നിന്നും, നമ്മെ തളച്ചിടുന്ന ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കപ്പെടാൻ നിങ്ങളുടെ ആന്തരികസത്ത ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളമാണത്. ഈ വേദനയെ ഭയപ്പെടാതെ, അത് നിങ്ങളോട് എന്ത് പറയുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.
2. മാപ്പുകൊടുക്കൽ: പ്രതികാരമല്ല, വിടുതലാണ് ലക്ഷ്യം
ക്ഷമിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ മാപ്പുകൊടുക്കുക എന്നത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രയാസകരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. നമ്മെ വേദനിപ്പിച്ചവർ ശിക്ഷിക്കപ്പെടണം എന്ന ആഗ്രഹം സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ, ഒരാളോടുള്ള ദേഷ്യം മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുമ്പോൾ നാം ചെയ്യുന്നത് നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ താക്കോൽ ആ വ്യക്തിക്ക് ഏൽപ്പിച്ചുകൊടുക്കുക എന്നതാണ്.
* മാപ്പുകൊടുക്കൽ (Forgiveness): ഇത് മറ്റൊരാൾക്ക് നൽകുന്ന ഔദാര്യമല്ല, മറിച്ച് നിങ്ങളോട് തന്നെ കാണിക്കുന്ന കരുണയാണ്.
* വിദ്വേഷത്തിന്റെ ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിച്ചെറിയുന്ന നിമിഷം നിങ്ങൾ ആ വൈകാരിക തടവറയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുന്നു. അവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ സൗഖ്യം ആരംഭിക്കുന്നത്.
3. അതിജീവനത്തിൽ നിന്ന് പവിത്രമായ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിലേക്ക്
വെറുതെ ഒരു ദിവസം തള്ളിനീക്കുക എന്നത് അതിജീവനമാണ്. എന്നാൽ ആ വേദനയെ ഒരു വളമാക്കി മാറ്റി പുതിയൊരു വ്യക്തിത്വമായി മാറുന്നത് ഒരു 'പുണ്യമായ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ്' (Sacred Rising) ആണ്. ഇതിന് രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ അത്യാവശ്യമാണ്:
* സത്യസന്ധത (Honesty): സ്വന്തം മുറിവുകളെ ഒളിച്ചുവെക്കാതെ അവയെ അംഗീകരിക്കുക.
* കൃപ (Grace): വീഴ്ചകളിൽ തളരാതെ, അവയെ ജീവിത പാഠങ്ങളായി സ്വീകരിക്കാനുള്ള മനസ്സ്.
ഈ മാറ്റത്തിലൂടെ വേദന ഒരു തടവറയാകുന്നതിന് പകരം, പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള വാതിലായി മാറുന്നു.
4. കരുണയിലൂടെയുള്ള പരിവർത്തനം
നമ്മുടെ തകർച്ചകളിൽ നിന്ന് നാം പഠിക്കുന്ന പാഠങ്ങൾ നമ്മെ കൂടുതൽ കാരുണ്യമുള്ളവരാക്കുന്നു. വേദന അനുഭവിച്ച ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ മറ്റൊരാളുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കൂ. അത്തരത്തിൽ നമ്മുടെ വേദനകൾ ലോകത്തിന് പ്രകാശം നൽകുന്ന കരുണയുടെ ഉറവിടങ്ങളായി മാറുന്നു.
ഉപസംഹാരം
വേദനയുടെ തടവറകൾ സ്വയം നിർമ്മിതമാണ്. അതിന്റെ വാതിലുകൾ തുറക്കാനുള്ള താക്കോൽ 'ക്ഷമ'യും 'ആത്മബോധവു'മാണ്. ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്കുള്ള ഈ യാത്രയിൽ ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വന്തം ആത്മാവിന്റെ വിമോചകനാകാൻ സാധിക്കും.
Comments
Post a Comment